Mövzu: Lətifələr

Bir gün Hacı dayının gonşusu yüyüre-yüyüre çayxanaya daxil olur. O, Hacını görcek celd deyir:

-Hacı, muştuluğumu ver, camışın balaliyitdi!

-Rehmetliyin oğlu, ne muştulug? Camışım boğaz idi, bilirdim ki, balaliyciyh. Kelçen balaliyitdi deseydin ayrı mesele!

Hacı dayı goyunu otlagdan eve aparanda yolda gefleten garşısına bir canavar çıxır.Hacı dayı yerindece donub galır... Gorxudan tir-tir esen,ara vermeden meleyen goyuna üzünü tutub deyir:"E,ne mee,mee salmısan,canavar özü yaxşı bilir kimi yimax lazımdı".

İngilabın ilk illerinde Şekide genc şairlerin kiçik bir teşkilatı yaradılmışdı.Teşkilata merhum professor E.Demirçizade rehberlik edirdi.

Abdulcabbar eşitmişdi ki,hemin teşkilatın iyirmi yeddi üzvü var.Bir gün o,yolda E.Demirçizadeye rast gelib demişdi:

-Ay Demirçi,axı men de şe'r yazıram,nolar meni de teşkilatoza üzv yazın da!..

Demirçizade bu sözlerin zarafat olduğunu bile bile ciddiyyetle demişdi:

-Sabah saat 12-de meşğelemiz olacag.Şe'rlerinden getir oxu,beyenilse,seni de üzv gebul ederik.

Seheri gün genç şairler kluba yığışarken Abdulcabbarı da öz aralarında görende teeccüb etdiler. Demirçizade işare ile onları başa saldı ki,sebrli olsunlar.

Meclisde genc şairler yeni şe'rlerini oxuyurlar.Gızğın mubahiseler gedir.Axırda sedr sözü Abdulcabbara verib şe'rlerini oxumağı teklif edir.Abdulcabbar cibinden bir-iki ezik-üzük kağız çıxarıb birinci şe'rini oxumağa başlayır.

-Buxarı, ay buxarı, Tüstü çıxır yuxarı...

Gülüşme gopur...Genc şairlerden biri onun sözünü keserek:

Ay Abcabbar,bu ki,melum şe'rdi,-deyir.

-Yaxşı,ayrısını oxuyaram-deye Abdulcabbar boğazını arıtlayıb oxumağa başladı:

-Gılınc kimi kesir şaxta, Bülbül oturub budaxda...

Bu defe sedr Abdulcabbarın sözünü kesib dedi:

-Heç gışda da bülbül olur?...

Yene gülüşme gopdu.

Abdulcabbar halını pozmadan:

-Ay Demirçi,habboyda şeherin iyirmi yeddi şairi olanda onun iyirmi sekkizincisi heble olar da...

Bir şekili Bakının avtovağzalında taksiye minir.Maşında sürücünün şeklive ad,familiyası olan kiçik lövheni görüb zarafatyana soruşur:

-Emioglu,hayindi,habı kimdi ki,şeklini habra vurutdular?

-Gedeş,o,canidür,onu axtarıllar...

Şekili hiss edir ki,sürücü onu lağa goyub,güle-güle deyir:

-Ele bil,dünbeyh divinnen durutdı,nice de saa oxşiyir!

Birisinin evine gonag gelir.Ev sahibi bişirdiyi dolmanı süfreye goyur.Gonag gaşığı götürüb dolmanı bölür,içinden düyü ve göyertiden başga bir şey çıxmadığını gören ev sahibi deyir:

-Ay gonax,havayı yere dolmaları söküb dağıtma,sen onların içinden axtardığın şeyi tapa bilmiycihsen.

Bir defe kendin goca gadınlarından biri bazara süzme satmağa gedir.Ruslardan biri soruşur:

-Giymeti neçiyedir?

Gadın cavab verir:

-Kİlogramı bir manat.

Rus gadın baha giymet olduğunu aşağıdaki kimi deyir:

-Poçemu tak dorogo stoit?

Kendli gadın ele bilir ki,rus ondan parçı(ye'ni ölçü gabı) getirib-getirmediyini soruşur.Ona göre de goca gadın:-Parç yadımdan çıxıb.Çeki daşı ve gaşıg getirmişem-deye cavab verir.

Bir şekilinin iti altı bala doğmuşdu.Küçükler böyüyenden sonra ev sahibi gerara gelir ki,onları maşına yığıb Yevlağa aparsın ve orda azdırsın.

Bele de edir...Yevlaxda küçükleri bir yemekxananın yaxınlığında yere buraxır.Uzagdan bunu gören şekili şoferlerden biri hemin kuçukleri öz maşınına yığıb Şekiye yola düzelir. Şehere çatıb ev sahibinin darvazasından küçukleri heyete buraxır.Bir-iki saatdan sonra ev sahibi Yevlaxdan gayıdıb heyete keçende görür ki,küçüklerin altısı da heyetde oynaşır.Ellerini bir-birine çırpıb teeccüble deyinir:

-Başıma xeyir,habı küçükler cindi, nedi?Habboyda yolu mennen tez gayıdıtdılar ki!..

Baba ve neneler nevelerini çox sevirler.Bu barede çox deyilmiş,çox yazılmışdır.

Şekililer bele deyirler:"Övlad fındığın gabığıdırsa,neve lepesidi".

Nevesini heddinden çox isteyen babalardan biri onu oxşaya-oxşaya deyir:-"Senin ağzo yiyim!Gözo yiyim!Burno yiyim! Yanaglaro,gaşlaro yiyim!Yerişo-duruşo yiyim!".

Nevazişden xoşallanan neve babasına:"Ay baba,men de senin başo yiyim!"-diyir.

Baba gülerek cavab verir:"Ay gurumsax,heyle dimezder axı"!

Şeki şeherinin otuz kilometrliyinde Dehne kendi yerleşir.Dehneliler çox bameze,hazırcavab,xeyirxah ve müdrik adamlardır. Günlerin bir günü bir dehneli Bakıdan Şekiye gelmek üçün avtobus vağzalına gedir,lakin bilet tapa bilmir.Onun bikef dayandığını gören başga bir dehneli meseleden hali olandan sonra deyir:"Ay gada,sen hele de dünyadan bixebersen. Bes bilmirsen ki Bakıdan Şekiye eyriplan uçur?Özü de vur-tut bir saata seni doggazın başına çatdırar?"

Dehneli teyyare haggında eşitmişdi.Lakin onu ne görmüş,ne de ki,minmişdi.O,yerlisinin kömeyi ile Bakı-Şeki teyyaresine bilet alıb,handan-hana havaya galxır. Çox uçur,az uçur,teyyare Dehne kendine yaxınlaşanda dehneli şele-şülesini yığışdırarag gabag terefe-teyyareçiye yaxınlaşarag deyir:-E,gardaşoğlu,eyriplanı habı dokgazda saxla,heyindi men düşüm.

Şekili tecili olarag şehere yaxın Oxud kendine getmeli olur.O,eşşeye minerek kende yollanır,lakin Kiş çayında su çox olduğuna göre çaydan keçmeye cür'et etmir.Telesen Şekili çaresiz galıb eşşeyi dile tutmağa,te'riflemeye başlayir: "Sen ceyransan,cüyürsen,guzusan,gorxma keç!".

Eşşek yerinden terpenmir.Şekili daha bir cehd gösterir:"Sen maralsan,yeddi baş kulfetin sahibisen,menim en yaxın kömekçimsen,di keç,tez ol,telesirem axı!" Daş yerinden terpenir,eşşek terpenmir.Esebileşen ve me'yus veziyyete düşen şekili eyilib eşşeyin gulağına deyir:"Hosan ki,ho!".